Hard Boiled Wonderland And The End

Oké, luister, dit verhaal moet je horen. Het gaat over een boek. Nee, niet zomaar een boek. We hebben het hier over Haruki Murakami's Hard-Boiled Wonderland and the End of the World. Ik weet het, de titel klinkt alsof het bedacht is door een dronken robotschrijver na een nachtje doorhalen op Japanse sake en existentialisme, maar geloof me, het is nog vreemder dan dat.

Stel je voor: je zit in een café, zoals nu, en je ontmoet iemand die je vertelt dat hij je geheugen heeft gemanipuleerd, dat je een soort menselijke dataprocessor bent, en dat er twee concurrerende organisaties, de Factory en de System, achter je aan zitten. Klinkt als een slechte droom na te veel kaasfondue, toch? Welkom in de wereld van Murakami!

Het plot? Laten we het proberen...

Het plot is... tja, hoe leg je dit uit? Het boek is eigenlijk twee verhalen die om en om verteld worden. Alsof Murakami dacht: "Waarom één bizar verhaal vertellen als ik er ook twee kan vertellen die op geen enkele manier logisch samenhangen?"

Hard-Boiled Wonderland: De cyberpunk kant

Dit is de "hard-boiled" kant van het verhaal. Het speelt zich af in een futuristisch Tokio dat waarschijnlijk is uitgevonden door Philip K. Dick na het eten van een overdaad aan sushi. Onze naamloze held (want waarom zou een hoofdpersoon een naam nodig hebben, right?) is een Calcutec. Dat is een soort menselijke harde schijf. Hij kan data verwerken en opslaan in zijn hersenen op een manier die zelfs Elon Musk jaloers zou maken. Hij werkt voor een excentrieke professor die eruitziet alsof hij zijn eigen haar heeft geschoren met een roestige botermes. Hij woont in een appartement waar hij altijd de verkeerde sokken draagt (of misschien niet, ik verzin dit er nu bij, maar het zou Murakami niet misstaan).

Zijn opdracht? Een geheimzinnig experiment uitvoeren dat, uiteraard, de wereld kan veranderen. Of in ieder geval zijn middag wat interessanter kan maken. Hij wordt achtervolgd door de eerdergenoemde Factory en de System, komt ondergrondse monsters tegen (de INKlings, die hij bevecht met een oud elektronisch rekentoestel! Serieus!), en ontmoet een knappe bibliothecaresse met een onverklaarbare fascinatie voor eenhoornschedels. Ja, eenhoornschedels. Dat is Murakami in een notendop.

The End of the World: De surrealistische droom

De andere helft van het boek, "The End of the World," is... nou ja, een soort surrealistische droom. Onze held (die er ook hier weer uitziet alsof hij zijn naam vergeten is) bevindt zich in een ommuurde stad. Letterlijk. Een stad binnen muren. Hij is een Dreamreader, wat betekent dat hij de dromen van de eenhoorns (die in deze wereld vredig rondlopen) leest en de oude dromen uit hun schedels snijdt om ze veilig op te bergen. En ja, het klinkt net zo vaag en onlogisch als je denkt.

De stad is een soort dystopische idylle, waar niemand ouder wordt, niemand sterft (behalve de schaduwen van de mensen, maar daar komen we zo op), en iedereen zich gedraagt alsof ze rechtstreeks uit een toneelstuk van Samuel Beckett zijn weggelopen. De held heeft geen herinneringen aan zijn verleden en moet een manier vinden om te ontsnappen uit deze perfecte, maar verstikkende wereld. Oh, en hij heeft een schaduw die langzaam verdwijnt, wat, geloof het of niet, een metafoor is voor... ja, wat eigenlijk? Het verlies van identiteit? De onvermijdelijkheid van de dood? Het feit dat Murakami gewoon zin had in een goed verhaal over een verdwijnende schaduw? Wie zal het zeggen?

Waarom je dit zou moeten lezen (ondanks de verwarring)

Nu hoor ik je denken: "Waarom in godsnaam zou ik tijd besteden aan zo'n verwarrend, absurd boek?" Nou, daar zijn een paar goede redenen voor:

• Murakami's schrijfstijl: Zelfs als je geen idee hebt wat er aan de hand is, is de manier waarop Murakami schrijft hypnotiserend. Hij heeft een soepele, dromerige stijl die je pagina na pagina doet omslaan, zelfs als je je afvraagt of je misschien iets verkeerds gegeten hebt.
• De thema's: Onder al die absurditeit schuilen diepe thema's over identiteit, herinnering, verlies en de zoektocht naar betekenis in een steeds complexere wereld. Of misschien niet. Misschien is het gewoon een leuk verhaal over eenhoorns en verdwijnende schaduwen.
• De excentriciteit: Eerlijk is eerlijk, Hard-Boiled Wonderland and the End of the World is gewoon... vreemd. Maar op een goede manier. Het is een boek dat je aan het denken zet, je aan het lachen maakt, en je soms een beetje verward achterlaat.
• De INKlings: Serieus, vechten tegen monsters met een elektronisch rekentoestel? Geniaal!

Wist je dit al? Feiten die net zo bizar zijn als het boek zelf

Om het nog leuker te maken, hier wat feiten die je kunt gebruiken om indruk te maken op je vrienden (of ze juist weg te jagen):

• Murakami was voordat hij schrijver werd, bareigenaar van een jazzclub! Misschien verklaart dat de coole, jazzy sfeer in zijn boeken.
• Hij begon met schrijven toen hij 29 was, na het zien van een honkbalwedstrijd. Hij had een plotselinge ingeving dat hij een roman kon schrijven. Stel je voor dat!
• Murakami staat bekend om zijn strenge discipline. Hij staat elke dag om 4 uur 's ochtends op om te schrijven en loopt elke dag hard. Zelfs als het regent. Of als er eenhoorns door zijn tuin lopen.
• Er is een Haruki Murakami bibliotheek in Japan. Ja, echt! De bibliotheek is vernoemd naar de beroemde auteur en biedt onderdak aan al zijn werken, manuscripten en memorabilia. Een walhalla voor Murakami fans.

Conclusie: Is het het waard?

Dus, is Hard-Boiled Wonderland and the End of the World het lezen waard? Absoluut. Het is niet voor iedereen, dat is zeker. Als je op zoek bent naar een simpel, rechtlijnig verhaal, dan kun je beter Stephen King gaan lezen. Maar als je openstaat voor een beetje absurditeit, surrealisme en een flinke dosis creativiteit, dan is dit boek een absolute must-read.

Bereid je voor op een reis door een wereld die zowel vertrouwd als volkomen vreemd is. Een wereld waar logica geen rol speelt, waar dromen en realiteit in elkaar overvloeien, en waar de enige constante de onvoorspelbaarheid is. En onthoud: als je het niet begrijpt, geen zorgen. Niemand doet dat echt.

Dus pak een exemplaar, zet een kop koffie (of een glas sake, als je in de stemming bent), en duik erin. Je zult er geen spijt van krijgen. Of misschien wel. Maar zelfs dan heb je in ieder geval een goed verhaal om te vertellen. Over eenhoorns, schaduwen en elektronische rekentoestellen.