Long Island Colm Tóibín Review

Oké, bekentenis: ik ben verslaafd aan Colm Tóibín. Het is officieel. Ik herinner me nog levendig toen ik 'Brooklyn' las, jaren geleden. Ik was op vakantie, ergens in Frankrijk (oh la la!), en ik kon het boek gewoon niet wegleggen. Ik zat letterlijk uren op het strand, mijn zonnebrand vergetend, volledig opgeslokt door Eilis' verhaal. Die verstilling, die subtiele emotie, die precisie in elke zin… sindsdien ben ik fan. Dus toen ik hoorde over Long Island, het vervolg op Brooklyn, wist ik: dit moest ik lezen. Meteen.

En nu ik het uit heb, zit ik hier, mijn gedachten nog steeds rondtollend. Was het net zo goed als Brooklyn? Poeh. Dat is de vraag. Laten we er eens induiken.

Is het een waardig vervolg?

Laten we eerlijk zijn: vervolgen hebben een zware taak te vervullen. Ze moeten trouw blijven aan het origineel, maar tegelijkertijd iets nieuws brengen. Anders loop je het risico dat je gewoon hetzelfde verhaal opnieuw vertelt. Long Island probeert dit zeker te vermijden. Het speelt zich twintig jaar na de gebeurtenissen in Brooklyn af, en Eilis Lacey is nu Eilis Fiorello. Ze is getrouwd met Tony, heeft twee kinderen, en woont...jawel...op Long Island. Klinkt allemaal idyllisch, toch? Niet dus.

Het boek opent met een bom: een jonge vrouw, zwanger van Tony's kind, staat voor de deur. BAM! En dat is het moment waarop je weet dat je Tóibín leest. Geen melodramatische explosie, maar een stille, intense tremor die alles verandert. Het is als een rimpel in een vijver, die langzaam maar zeker steeds groter wordt. En dat, mijn vrienden, is waar Tóibín meester in is.

Maar goed, genoeg gezwijmeld. Wat vond ik er nu écht van?

De pluspunten:

• De sfeer: Tóibín weet als geen ander een bepaalde sfeer te creëren. De setting van Long Island, het Ierse gemeenschap, de jaren '70... je voelt het gewoon. Je ruikt de zonnebrandcrème, je hoort het geroezemoes van de buren, je proeft de Campari Spritz (oké, dat laatste is misschien mijn eigen toevoeging, wink wink).
• De complexiteit van Eilis: Eilis is niet langer het onschuldige meisje uit Brooklyn. Ze is een vrouw met ervaring, met verantwoordelijkheden, met een huwelijk dat onder druk staat. Tóibín schetst een prachtig portret van een vrouw die worstelt met haar verleden, haar heden en haar toekomst. Ze is sterk, ze is kwetsbaar, ze is...menselijk. (En dat is wat ik zoek in een personage, jij ook?)
• De subtiele spanning: Er is geen actiefilm-achtige spanning, maar wel een constante, sluimerende onrust. Je voelt dat er iets broeit onder de oppervlakte, dat er dingen onuitgesproken blijven, dat er beslissingen genomen moeten worden. Het is een soort psychologisch kat-en-muisspel, en ik vond het heerlijk.
• De schrijfstijl: Ja, ja, ik weet het, ik herhaal mezelf. Maar Tóibín schrijft gewoon prachtig. Zijn zinnen zijn helder, elegant, en trefzeker. Elk woord is raak. Hij weet met weinig woorden veel te zeggen. Het is bijna poëzie, maar dan in romanvorm.

De minpunten:

• Het tempo: Long Island is geen pageturner. Het is een boek dat je in je eigen tempo moet lezen, om de details te kunnen waarderen. Sommige lezers zullen dit als traag ervaren. (En als je dat bent, no worries, er zijn genoeg snelle thrillers te vinden, toch?)
• De herhalingen: Soms had ik het gevoel dat bepaalde thema's en motieven iets te vaak werden herhaald. Het werd een beetje voorspelbaar op sommige momenten.
• Het einde: Zonder spoilers weg te geven...het einde is...open. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit wat ik ervan vind. Het is realistisch, zeker. Maar ik had gehoopt op iets meer bevrediging, iets meer closure. (Misschien komt er wel een Long Island 2: Electric Boogaloo? grapje!)

Eindoordeel: Aanrader?

Dus, de hamvraag: zou ik Long Island aanraden? Absoluut. Het is geen perfect boek, maar het is wel een prachtig geschreven, ontroerend en intelligent verhaal. Het is een boek dat je aan het denken zet, dat je raakt, dat je nog lang bijblijft. En als je fan bent van Colm Tóibín (zoals ik!), dan is dit een must-read. Maar...lees eerst Brooklyn. Dat is essentieel.

Het is interessant om te zien hoe Tóibín een complexe materie, zoals de dynamiek van een huwelijk en de struggle om te kiezen tussen verschillende levens, weet te versimpelen. Het gaat echt om de kleine momenten, de blikken, de stilte. Dat maakt het zo krachtig.

Vergelijking met Brooklyn

Oké, we kunnen er niet omheen. Het is onvermijdelijk om Long Island met Brooklyn te vergelijken. En hoewel ik van beide boeken heb genoten, denk ik dat Brooklyn net iets sterker is. Het heeft een bepaalde eenvoud en onschuld die Long Island mist. Maar dat is ook logisch, want Eilis is in Long Island een stuk ouder en meer ervaren. Ze is niet meer het meisje dat naar Amerika vertrekt, maar een vrouw die haar eigen weg probeert te vinden in een complexe wereld. (En dat is stiekem een stuk interessanter, toch?)

De focus in Brooklyn lag meer op de persoonlijke groei van Eilis en de liefde. In Long Island is de focus meer op de familie en de verantwoordelijkheid. Dat is een weerspiegeling van de veranderingen in Eilis' leven, maar ook van de veranderingen in de samenleving. Tóibín slaagt erin om de persoonlijke en de politieke te verweven op een manier die zowel subtiel als krachtig is.

Wie zou dit boek moeten lezen?

Dit boek is perfect voor:

• Lezers die houden van literaire fictie.
• Lezers die geïnteresseerd zijn in vrouwengeschiedenis en de uitdagingen waarmee vrouwen te maken hebben.
• Lezers die genieten van subtiele emoties en psychologische diepgang.
• Lezers die Ierse literatuur waarderen.
• Lezers die Colm Tóibín fan zijn (duh!).

En als je Brooklyn nog niet hebt gelezen, stop dan met lezen en ga het nu halen! Je zult er geen spijt van krijgen. (Echt niet!)

Dus, dat was mijn mening over Long Island. Wat vond jij ervan? Laat het me weten in de comments! (En misschien heb je nog aanraders voor andere Tóibín boeken? hint hint)

Happy reading!