Mia Bij Ons Op Het Kamp

Hé jij! Even een bakkie? Want ik moet je echt even bijpraten over Mia. Mia bij ons op het kamp. Ja, je leest het goed. Kamp! Denk niet meteen aan Leger des Heils toestanden, hè? Meer… glamping. Oké, iets minder glamping. Gewoon camping. Maar mét Mia!

Je kent Mia toch wel? Mia van… nou ja, maakt niet uit waar ze van is. Belangrijkste: ze is nu hier. En geloof me, dat levert verhalen op. Je weet wel, van die verhalen waar je achteraf buikpijn van het lachen van hebt. Of je afvraagt of je het wel écht meegemaakt hebt. Mia kennende, is dat laatste zeker een optie!

De Aankomst: Drama in D-mineur

De aankomst was al een spektakel op zich. Stel je voor: je zit lekker te relaxen voor je tent, biertje in de hand, zonnetje op je bol. Totdat je een soort van… noodlanding hoort. KRAK! BONK! En dan dat oh zo bekende, lichtelijk hysterische stemgeluid van Mia.

Bleek dus dat haar navigatie besloten had dat een greppel een prima parkeerplaats was. En haar tent, tja, die lag meer óp haar auto dan ernaast. Typisch Mia, toch? We hebben haar er natuurlijk gelijk mee geholpen (lees: uitgelachen en daarna geholpen). En ja, er zijn foto’s. Die hou ik nog even onder de pet… voor later, als chantagemateriaal. 😉

Maar goed, na een uur zwoegen en een hoop duct tape stond haar tent (min of meer) overeind. En kon het feest beginnen. Of ja, het “rustige” kampeerweekend. Dat dachten we tenminste.

De BBQ: Een Verhaal van Verbrande Worsten en Vuurwerk

Wat is een camping zonder BBQ? Juist, niks! Dus Mia, die altijd wel in is voor een feestje (of… een chaos, laten we eerlijk zijn), had natuurlijk de grootste BBQ van het hele terrein meegenomen. Zo eentje waar je makkelijk een hele varkensrug op kwijt kan. Dat varken had ze dan weer niet meegenomen, gelukkig.

Maar goed, die BBQ dus. Mia vond het blijkbaar een goed idee om de aanmaakblokjes te vervangen door… benzine. Oké, oké, dat is misschien een beetje overdreven. Maar het scheelde niet veel! Het vuur laaide zo hoog op dat de worsten binnen seconden zwart waren. En ik overdrijf niet. Zwart! Alsof ze zo uit de schoorsteen van de Kerstman kwamen.

En het vuurwerk? Ach ja, dat was een ongelukje. Iemand (ik noem geen namen, maar het rijmt op “Mia”) had de vuurwerkbatterij iets te dicht bij de BBQ gezet. Boem! Pats! Crack! De hele camping stond op z’n kop. Gelukkig geen gewonden, alleen heel veel verbrande worsten en een hoop geschrokken gezichten. En een Mia die heel hard “Sorry!” riep.

Denk je nu: "Oh jee, wat een ramp!"? Nou, ergens was het ook wel weer hilarisch. Het had zo in een sketch van Kees & Co gepast. En de lucht van verbrand vlees? Die rook je nog dagen later… een soort van kampeer-souvenir.

Karaoke Onder de Sterren: Mia’s Zangtalent (of het Gebrek Eraan)

Na de BBQ-catastrofe was het tijd voor… karaoke! Iedereen weet dat je op een camping moet karaoken. Dat staat in de kampeerwetten, toch? En wie greep als eerste de microfoon? Juist, Mia.

Nu moet je weten, Mia heeft… hoe zal ik het netjes zeggen… een unieke stem. Een stem die je of geweldig vindt, of waar je spontaan oordoppen van wilt kopen. Ergens daartussenin zit geen optie. Ze zong (of probeerde te zingen) “I Will Survive” van Gloria Gaynor.

Het klonk meer als een kat die vast zat in een droogtrommel. Maar goed, enthousiasme was er in overvloed. En de rest van de camping? Die zong (vals) mee. Het was een oorverdovend spektakel. Maar wel gezellig. Op een bizarre, "dit-kan-alleen-op-een-camping" manier.

Ik zag zelfs een egel die met z'n pootjes z'n oren dicht hield. Maar ja, wie ben ik om te oordelen? Misschien vond die egel het stiekem wél leuk. Wie weet? Misschien had hij gewoon een slechte muzieksmaak. 🤔

De Vermissing: Waar is Mia?

Zondagochtend. Tijd om in te pakken. Iedereen was druk bezig om z’n tent af te breken en de auto vol te laden. Totdat iemand riep: “Waar is Mia eigenlijk?”

Paniek! Iedereen zocht overal. Onder de tafels, achter de bomen, in de wc-hokjes (brrr!). Geen Mia te bekennen. Was ze ontvoerd door aliens? Was ze verdwaald in het bos? Waren die verbrande worsten toch niet helemaal goed gevallen?

Na een half uur zoeken vonden we haar… slaapwandelend in de receptie. Ze was in haar pyjama, met een knuffelbeer onder haar arm, aan het proberen een kop koffie te bestellen. De receptioniste keek alsof ze water zag branden.

Bleek dat Mia dus slaapwandelt. Wie had dat gedacht? We hebben haar maar snel terug naar haar tent gebracht. En haar daarna, met een kop koffie en een extra dikke boterham met pindakaas, wakker gemaakt. Ze kon zich er natuurlijk niks van herinneren. Maar dat verbaasde ons eigenlijk niks.

Dus ja, dat was Mia bij ons op het kamp. Een chaos, een lachsalvo, en een hoop onvergetelijke herinneringen. Zou ik het nog een keer doen? Absoluut! Maar dan wel met oordoppen en een brandblusser in de aanslag. 😉

En Wat Leerden We Hier Van?

Nou, een paar dingen dus. Ten eerste: neem nooit aan dat een kampeerweekend rustig wordt. Zeker niet als Mia erbij is. Ten tweede: benzine en BBQ’s zijn geen goede combinatie. En ten derde: slaapwandelen kan heel interessant zijn, vooral als je het op een camping doet.

Maar de belangrijkste les? Dat lachen het allerbelangrijkste is. Zelfs als je worsten zwart zijn, je tent bijna instort en je slaapwandelend koffie probeert te bestellen. Met de juiste mensen om je heen wordt zelfs de grootste chaos een onvergetelijk avontuur. En Mia, tja, die is gewoon de kers op de chaostaart.

Dus, wat denk je? Zullen we volgend jaar weer gaan? Ik bel alvast Mia… Misschien moeten we haar wel een GPS-tracker geven. Voor de zekerheid. En een cursus “BBQ-en voor Dummies”. En oordoppen. Heel veel oordoppen. Maar serieus, je moet er echt bij zijn volgend jaar! Het wordt legendarisch. Of op z’n minst… memorabel. Op een hele bijzondere, Mia-esque manier.

Dus... tot volgend jaar? Ik duim dat Mia dan een vliegtuig parkeert in de greppel. Dat hebben we nog niet gehad. 😜