My Horse My Kingdom For A Horse

Goh, waar moet ik beginnen? 'Mijn koninkrijk voor een paard,' hé? Ken je die uitspraak? Van Shakespeare, dacht ik. Maar serieus, soms denk ik echt: was dat maar zo. Want, laten we eerlijk zijn, paarden... tjongejonge.

Ik heb dus een paard. Eén. Niet een hele stal vol, helaas (of misschien gelukkig, mijn portemonnee zou het waarschijnlijk niet trekken). Ze heet Luna. Klinkt lief, toch? Wacht maar tot je haar kent. Lief, ja. En ook... een beetje een dramaqueen. Zeg maar gerust prinses op de erwt.

De Kostenpost

Eerst de financiën. Pfff. Ik ga niet liegen, een paard hebben is niet goedkoop. Stalhuur? Hoofdzorg? Dierenarts? Je kunt net zo goed een extra hypotheek nemen, serieus. En dan heb ik het nog niet eens over al die leuke dekens, hoofdstellen, zadels... Want ja, die moet je natuurlijk allemaal hebben. Anders voelt Luna zich waarschijnlijk tekort gedaan. (Denk ik. Ze heeft me het nog niet letterlijk verteld, maar ik kan het me zo voorstellen.)

Maar goed, klagen mag, maar het is het natuurlijk wel waard, toch? Toch?! Zeg alsjeblieft ja. Anders voel ik me een beetje dom al dat geld uitgegeven te hebben...

De Liefde

Want, hé, naast al die kosten, is er ook de liefde. En die is onbetaalbaar. Echt waar. Als Luna naar me toe komt op de weide, met die zachte blik in haar ogen... smelt ik helemaal.

En dan het rijden zelf. Die vrijheid, dat gevoel van verbinding... Het is echt alsof je samen danst. Oké, soms is het meer alsof ik aan het worstelen ben met een gigantische, eigenwijze puppy, maar de meeste tijd is het echt geweldig.

De Problemen... Oh, de Problemen!

Maar dan komen we bij de problemen. Want ja, die zijn er ook. Genoeg. Een paard is een gigantische verantwoordelijkheid, dat is zeker. Verwacht je een makkelijk huisdier? Neem een goudvis. Echt.

Eerst de gezondheid. Luna heeft, laten we zeggen, een zwak gestel. Een beetje verkouden? Meteen de dierenarts. Een klein wondje? Paniek! Ik heb al meer tijd doorgebracht in wachtkamers van dierenartsen dan bij mijn eigen dokter. Serieus.

En dan het gedrag. Ze kan dus heel lief zijn, maar ook ontzettend koppig. Soms lijkt het alsof ze expres doet alsof ze niets begrijpt, gewoon om me te irriteren. "Doe eens even normaal Luna!", roep ik dan, maar dan kijkt ze me alleen maar aan met zo'n blik van: "Wie, ik?".

En laten we het niet hebben over de mest. Oh, de mest! Waar komt het allemaal vandaan? Hoe kan zo'n dier zoveel produceren? Ik denk dat ik ondertussen al meer mest heb geschept dan de meeste boeren. En dan heb ik het nog niet eens over de vliegen die er op afkomen... brrr.

De Kleine Overwinningen

Maar ondanks al die problemen, zijn er ook die kleine overwinningen. Dat moment dat Luna eindelijk dat moeilijke kunstje snapt. Of als ze helemaal ontspannen is tijdens een ritje in het bos. Die momenten zijn goud waard. Echt.

Zoals laatst, toen we voor het eerst samen een klein sprongetje maakten. Ze was zo dapper! En ik... ik was doodsbang, maar ook supertrots. We hebben het overleefd! En Luna kreeg natuurlijk een extra wortel als beloning.

Of die keer dat een klein kind haar voor het eerst mocht aaien. Luna stond daar zo geduldig, zo lief... Het kindje straalde helemaal. Toen wist ik weer waarom ik dit allemaal doe.

Dus... Mijn Koninkrijk?

Dus... zou ik mijn koninkrijk geven voor Luna? Poeh, dat is een moeilijke vraag. Aan de ene kant: een koninkrijk klinkt best goed. Zou ik eindelijk eens rustig vakantie kunnen nemen, zonder me zorgen te maken over de stallen en de dierenarts. Aan de andere kant... ik zou Luna zo missen.

Ik zou haar zachte neus missen, het geluid van haar hoeven in de stal, de manier waarop ze me begroet als ik aankom. Ik zou de ritjes in het bos missen, de kleine overwinningen, zelfs de mest (oké, misschien niet de mest).

Dus... ik denk dat het antwoord is... misschien. Het hangt er vanaf. Als het een heel saai koninkrijk is, zonder internet of goede koffie, dan absoluut niet. Maar als het een koninkrijk is met veel geld en een topdierenarts... dan moeten we er misschien even over praten. Haha!

Serieus, Luna is meer dan alleen een paard. Ze is een vriendin, een partner, een uitdaging, een therapeut (een dure, dat wel). Ze is een deel van mijn leven. En ook al kost ze me een berg geld en grijze haren... ik zou haar voor geen goud willen missen.

Dus, misschien geen koninkrijk. Maar wel... een heel groot stuk van mijn hart.

Wat denk jij? Heb jij ook een 'dierbare drama queen' in je leven? Vertel!