Recensie Al Het Blauw Van De Hemel

Hé hallo! Zin in een bakkie en een babbel over een boek? Goed zo! Vandaag duiken we in Al Het Blauw Van De Hemel van Melissa Da Costa. Ja, ja, die met die lange titel. Klinkt poëtisch, toch? Maar is het dat ook echt? Laten we eens kijken.

Wat is het verhaal precies? (Spoiler-ish warning!)

Oké, even kort door de bocht: we volgen Emilie. Emilie is, nou ja, niet bepaald happy. Ze is jong, maar het leven heeft haar al flink door elkaar geschud. En dan komt ze terecht in een... zorginstelling? Een bejaardentehuis? Iets daartussenin? Hoe dan ook, ze gaat daar werken en ontmoet een oude man, Arthur.

Arthur heeft Alzheimer. En dat is natuurlijk geen lachertje, absoluut niet. Maar de manier waarop Da Costa het beschrijft... het is soms pijnlijk herkenbaar, soms ontroerend, en soms... ja, soms best wel grappig. Sorry, maar sommige situaties zijn gewoon absurd. Maar dan wel op een menselijke manier, snap je?

Must Read

En dan beginnen Emilie en Arthur een band op te bouwen. Een vriendschap. Iets wat misschien meer is? Tja, dat moet je zelf maar lezen! Maar verwacht geen standaard romantisch verhaal. Dit is anders.

Dus, wat vond ik ervan?

Pfff, waar zal ik beginnen? Laat ik het zo zeggen: ik heb het boek gelezen met een doos tissues binnen handbereik. Niet per se omdat het één groot drama is, maar meer omdat het zo... raak is.

Da Costa weet de personages echt tot leven te wekken. Emilie is lekker eigenwijs, een beetje onhandig, maar met een gouden hart. Arthur is... tja, Arthur is Arthur. Een beetje verward, soms heel helder, en altijd met een sprankje humor. En die andere bewoners dan? Net een bonte verzameling karakters. Allemaal met hun eigen verhaal, hun eigen quirks, hun eigen verdrietjes en vreugdes. Alsof je ze zelf kent.

Nog op zoek naar dat ene perfecte boek om te lezen tijdens je vakantie

En de thema's dan? Alzheimer, rouw, vriendschap, liefde, het vinden van jezelf... Het zit er allemaal in. Klinkt zwaar? Ja, misschien een beetje. Maar Da Costa weet het op zo'n manier te brengen dat het niet deprimerend wordt. Het is meer... eerlijk. Realistisch. En ja, ook hoopvol.

Trouwens, ik vond het knap hoe ze de ziekte van Alzheimer beschrijft. Geen medisch jargon, geen ingewikkelde uitleg, maar gewoon... hoe het is. Vanuit het perspectief van Arthur zelf, maar ook vanuit de mensen om hem heen. Het is confronterend, maar ook heel leerzaam.

De pluspunten (want die zijn er zeker!)

Oké, even de voordelen op een rijtje, alsof je bij een speeddate zit met een boek. 😉

Ga op reis door de Pyreneeën met 'Al het blauw van de hemel' van

De personages: Zoals ik al zei, ze zijn echt! Je gaat ze missen als het boek uit is.
De schrijfstijl: Makkelijk, toegankelijk, alsof Da Costa naast je zit te vertellen. Geen moeilijke woorden, geen lange zinnen. Gewoon recht voor z'n raap.
De emoties: Bereid je voor op een rollercoaster. Van lachen tot huilen, van boosheid tot ontroering. Alles komt voorbij.
De boodschap: Het boek zet je aan het denken over het leven, over de dood, over wat echt belangrijk is. Best confronterend, eigenlijk.
De setting: Die zorginstelling voelt als een... ja, als een thuis. Een beetje een chaotisch thuis, maar wel een warm thuis.

Zijn er dan ook minpunten? (Natuurlijk wel!)

Natuurlijk is geen enkel boek perfect. Zelfs niet Al Het Blauw Van De Hemel. Alhoewel... bijna dan! 😉

Soms wat voorspelbaar: Ja, oké, sommige plotwendingen zie je van mijlenver aankomen. Maar dat maakt het verhaal niet minder mooi, vind ik.
Beetje sentimenteel: Soms neigt het een beetje naar het sentimentele. Maar hé, wie houdt er nou niet van een beetje drama? Vooral als het goed geschreven is!
De titel: Ik vind 'm mooi, hoor. Echt. Maar hij dekt de lading niet helemaal, vind ik. Het is meer dan alleen maar blauw van de hemel. Het is ook grijs, en zwart, en wit, en alle kleuren daartussenin.

Maar eerlijk? Die minpuntjes vallen in het niet bij alle pluspunten. Het is echt een boek dat je bijblijft. Een boek dat je aanraakt. Een boek dat... ja, een boek dat je gewoon moet lezen! Punt.

Voor wie is dit boek geschikt?

Goede vraag! Ik zou zeggen: voor iedereen die van een goed verhaal houdt. Iedereen die zich kan inleven in andere mensen. Iedereen die niet bang is voor een beetje emotie. Iedereen die... ja, iedereen die zin heeft in een boek dat je raakt tot in je ziel.

Recensie: Mélissa da Costa – Al het blauw van de hemel | Boekiewoogie

Maar misschien is het niet zo geschikt voor mensen die een hekel hebben aan drama. Of voor mensen die alleen maar feelgood romans lezen. Of voor mensen die bang zijn om een traantje te laten. (Maar hé, een beetje huilen is toch juist lekker? 😂)

Dus, ben jij iemand die...:

Een boek zoekt dat je aan het denken zet?
Houdt van personages die je bijblijven?
Niet bang is voor een beetje verdriet?
Gewoon even wilt ontsnappen aan de realiteit?

Dan is Al Het Blauw Van De Hemel echt iets voor jou!

Boekrecensie: Al het blauw van de hemel – Mélissa Da Costa – Hobbyhoekje

Conclusie: Kopen of skippen?

Nou, dat is toch wel duidelijk, of niet? KOPEN! Absoluut. Geen twijfel mogelijk. Het is misschien niet het beste boek ooit geschreven, maar het is wel een boek dat je bijblijft. Een boek dat je aanraakt. Een boek dat je... ja, een boek dat je gewoon moet lezen!

Dus, waar wacht je nog op? Ren naar de boekwinkel! Of bestel het online! (Maar koop het dan wel bij een lokale boekhandel, hè? Steun de middenstand! 😉) En laat me dan weten wat je ervan vond! Ik ben benieuwd naar jouw mening!

En nu ga ik snel weer een bakkie koffie zetten. En misschien nog wel een keer dat boek openslaan. Want ja, het is zo'n boek dat je gewoon meer dan één keer wilt lezen. Fijne dag!