Stones Exile On Main Street

Oké, luister eens. Heb je ooit een album gehoord dat zo’n complete chaos uitstraalt, dat je je afvraagt of de band het überhaupt levend heeft gehaald na de opnames? Zo ja, dan heb je waarschijnlijk Exile on Main St. van de Rolling Stones geluisterd. Zo niet, trek je dan maar vast aan je stoel, want dit verhaal is wilder dan een avondje stappen met Keith Richards (wat overigens geen aanrader is, tenzij je een hele goede verzekering hebt).

De Grote Vlucht Naar Het Zuiden

Het verhaal begint niet met gitaarriffs, maar met een gigantische belastingaanslag. Jep, de Stones zaten financieel tot over hun oren in de problemen. Engeland was niet langer cool, tenzij je van torenhoge belastingen hield. Dus wat doe je als rockster? Precies! Je pakt je biezen en vertrekt naar het zonnige Frankrijk! En niet zomaar Frankrijk, nee, de Côte d'Azur, oftewel de Franse Riviera. Denk aan: glitter, glamour, en een hoop gedoe.

Keith Richards, de man wiens bloed waarschijnlijk voor 90% uit nicotine en Jack Daniels bestaat, zag zijn kans schoon. Hij huurde Villa Nellcôte, een gigantisch herenhuis in Villefranche-sur-Mer. Ooit het hoofdkwartier van de Gestapo tijdens de Tweede Wereldoorlog (lekker sfeertje, toch?), en plotseling het epicentrum van Stones-gekte.

De Villa Nellcôte Vibes

• Villa Nellcôte: Denk aan een soort rock-'n-roll asiel. Een plek waar je 's ochtends vroeg over dronken roadies struikelde en de hele dag door gitaarspel hoorde. En waarschijnlijk rook het er constant naar een mix van wierook, zweet en iets...minder legaals.
• Gastenlijst? Die was er niet. Iedereen die een beetje interessant was (of dacht dat te zijn) kwam langs. Van Gram Parsons (die een reputatie had om zelfdestructie tot een kunstvorm te verheffen) tot en met de lokale bevolking die wel zin had in een gratis drankje.
• Basement Sessions: De meeste opnames vonden plaats in de kelders van de villa. En die kelder was...eh...niet bepaald akoestisch geoptimaliseerd. Meer een soort grot met instrumenten. Maar hey, that’s rock ‘n roll baby!

De Opnames: Een Georganiseerde Chaos

Nu komt het interessante gedeelte. Stel je voor: een bende rocksterren, omringd door een leger aan entourage, een berg instrumenten, de nodige flessen drank en een complete minachting voor werktijden. En dan moet je een album opnemen. Het was net een reality show, maar dan 50 jaar eerder en zonder camera's...nou ja, behalve de paparazzi dan.

Het opnameproces was…alternatief. Er waren geen vaste schema's, geen strakke deadlines, geen...nuchtere bandleden. Alles gebeurde wanneer het gebeurde. Soms begonnen ze om 4 uur 's ochtends, soms om 4 uur 's middags. Soms namen ze helemaal niets op, behalve dan een hoop kattenkwaad. Er wordt gezegd dat Mick Jagger af en toe gefrustreerd raakte door het gebrek aan focus, maar zelfs hij kon de boel niet echt in het gareel krijgen. Wat wil je, als je belangrijkste gitarist meer tijd doorbrengt met het perfectioneren van zijn Joint-rolltechniek dan met het perfectioneren van zijn solo's?

Hoogtepunten van de Chaos:

• Keith’s Gitaarspel: Op sommige nummers klinkt Keith alsof hij net wakker is geworden (wat waarschijnlijk ook zo was). Maar op andere nummers laat hij weer horen waarom hij een gitaarlegende is. Het is rauw, bluesy en gewoonweg awesome.
• Mick’s Zang: Mick’s stem is scherper dan ooit, zelfs (of misschien wel dankzij) alle chaos om hem heen. Je hoort de blues, de gospel, de soul... het is een perfecte mix.
• Het Geluid: Het album klinkt alsof het is opgenomen in een stoffige kroeg ergens in het zuiden van Amerika. En dat is precies de bedoeling! Het is lo-fi, rauw en authentiek. Denk aan: je oude platenspeler die het bijna begeeft, maar dan op een goede manier.

De Muziek: Een Trip Door Amerika

Exile on Main St. is niet zomaar een rockalbum. Het is een muzikale reis door Amerika. Je hoort de invloeden van blues, gospel, country, soul... het is een smeltkroes van Amerikaanse muziek. De Stones waren geobsedeerd door de Amerikaanse rootsmuziek, en dat hoor je terug in elk nummer.

Nummers zoals "Tumbling Dice" zijn klassiekers geworden, terwijl andere nummers, zoals "Shake Your Hips" (een cover van Slim Harpo), diepe duiken zijn in de bluesgeschiedenis. En dan heb je nog "Sweet Virginia", een heerlijk laid-back countrynummer dat perfect past bij een zwoele zomeravond.

De Impact: Een Controversieel Meesterwerk

Toen Exile on Main St. in 1972 uitkwam, waren de reacties gemengd. Sommige critici vonden het een meesterwerk, anderen vonden het een rommelige chaos. Maar één ding was zeker: het was anders dan alles wat de Stones tot dan toe hadden gemaakt. Het was rauwer, bluesier en experimenteler.

In de loop der jaren is Exile on Main St. uitgegroeid tot een van de meest gewaardeerde albums van de Stones. Het wordt gezien als een mijlpaal in de rockgeschiedenis, en het heeft talloze bands beïnvloed. Het is een bewijs van de kracht van chaos, creativiteit en een flinke dosis rock-'n-roll attitude.

En Nu?

Dus, wat leer je van dit verhaal? Nou, ten eerste: betaal je belastingen! Ten tweede: als je een rockalbum wilt opnemen, is een kelder in een voormalig Gestapo-hoofdkwartier misschien niet de beste plek (maar wel de coolste). En ten derde: soms moet je gewoon de chaos omarmen en zien wat er gebeurt.

Exile on Main St. is meer dan een album. Het is een tijdcapsule, een document van een bizarre periode in de geschiedenis van de Rolling Stones. Het is een herinnering aan een tijd waarin rock-'n-roll nog echt gevaarlijk, opwindend en onvoorspelbaar was. Ga het luisteren (of herluisteren) en laat je meevoeren naar de chaos van Villa Nellcôte. Je zult er geen spijt van krijgen. (Tenzij je allergisch bent voor gitaarriffs, dan misschien wel een beetje.)

En onthoud: mocht je ooit een belastingaanslag van een paar miljoen op je deurmat vinden, overweeg dan serieuze een verhuizing naar Frankrijk. Wie weet komt er nog een meesterwerk uit.