The End Of The Affair Book

Okay, dus, The End of the Affair van Graham Greene. Ja, die ene! Heb je 'm gelezen? Zo niet, spoiler alert (soort van, want we gaan niet álles verklappen hoor)! Maar serieus, dit boek... man oh man.

Waar te beginnen? Het is een verhaal over haat. Ja, je leest het goed. Niet alleen liefde, maar vette, rauwe haat. Henry, de man van Sarah, haat Maurice, omdat… nou ja, omdat Maurice een affaire met Sarah heeft gehad. Maar dan is er ook weer liefde, obsessie, en een flinke dosis religie. Een cocktail van ellende, zeg maar.

De start van de miserie

Het begint dus allemaal in 1946, na de oorlog. Maurice Bendrix (onze narrator) komt Henry Miles (de echtgenoot) toevallig tegen. Er volgt een gesprek en je voelt direct de spanning. Zo van: "Oei, hier gaat iets gebeuren". De hele affaire is al voorbij, maar Maurice kan het niet loslaten. Snap je, toch? Zo’n ex die je blijft achtervolgen in je dromen… ugh.

Maurice is een schrijver. Beetje grumpy, beetje zelfingenomen (zeg maar gewoon: een typische schrijver, haha!). Hij was dus verliefd op Sarah, Henry’s vrouw. En Sarah? Die was stapelgek op Maurice, maar plots, zomaar, zonder duidelijke reden, verbrak ze de relatie. Bam! Weg liefde, weg Sarah. En Maurice bleef achter met...nou ja, vooral veel vragen en nog meer frustratie.

Dus wat doet een man in zo’n situatie? Juist! Hij huurt een privédetective in. Beetje stalkerig, ja. Maar hé, liefde maakt blind, toch? Of in dit geval, haat maakt blind. Of beide!

De ontknoping… of toch niet?

Wat de detective ontdekt, is behoorlijk verrassend. Sarah ging naar de kerk! Sarah bekeerde zich! Sarah maakte beloftes aan God! Serieus, zo’n plotwending! En het is allemaal gelinkt aan een incident tijdens de oorlog, toen een bom hun huis raakte. Iets gebeurde daar waardoor Sarah’s leven op z’n kop kwam te staan.

Okay, nu wordt het tricky. Sarah beloofde God dat ze Maurice zou verlaten als hij het zou overleven. Beetje dramatisch, hè? Alsof God zo’n deal zou accepteren! "Okay God, ik beloof je om mijn minnaar te dumpen als je ervoor zorgt dat hij deze bom overleeft!". Klinkt dat logisch? Ik weet het niet hoor. Maar goed, Sarah was er heilig van overtuigd.

Dus… stierf Maurice bijna? Ja, blijkbaar wel. En Sarah zag dat als bewijs. Dus ze verbrak de relatie. Punt. Einde liefde. Snik. Of nou ja, niet helemaal einde liefde natuurlijk. Dat is het hele ding met dit boek. De liefde blijft hangen, als een vieze geur die je niet weg krijgt.

En dan komt de clue: Sarah heeft dagboeken! Vol met haar gedachten, haar pijn, haar liefde voor Maurice, haar nieuwe geloof. De dagboeken laten zien dat ze eigenlijk nog steeds gek op hem is, ondanks haar belofte aan God. En dat ze ontzettend worstelt met alles. Arme meid!

God, liefde en haat… oh my!

Het is zo’n complex verhaal. Is het een liefdesverhaal? Ja, absoluut. Is het een verhaal over geloof? Ook ja. Is het een verhaal over haat? Drie keer raden! Het is een combinatie van alles. En dat maakt het zo… intens.

De relatie tussen Maurice en God is ook interessant. Maurice haat God. Hij geeft God de schuld van alles. Van het verlies van Sarah, van de pijn, van het hele circus. Hij is gewoon boos. En hij uit die boosheid volop. Is dat begrijpelijk? Ik vind van wel. Als je iets kwijtraakt wat je dierbaar is, is het makkelijk om een zondebok te vinden. Zelfs als die zondebok… God is.

Maar het boek is niet alleen maar ellende hoor! Er zit ook een soort schoonheid in. De manier waarop Greene schrijft, de beschrijvingen, de dialogen… het is allemaal zo raak. Je voelt de emoties van de personages, je begrijpt hun worstelingen (zelfs als je het er niet mee eens bent).

Het einde (echt waar deze keer!)

Okay, we naderen het einde. Sarah sterft. Ja, plot twist! Niet echt een vrolijk einde, hè? Maar Sarah sterft in de overtuiging dat ze haar best heeft gedaan. Dat ze haar belofte aan God heeft gehouden. Dat ze Maurice heeft beschermd (op een manier, dan). En dat ze, diep van binnen, nog steeds van hem houdt.

Maurice? Die blijft achter met... nou ja, verdriet natuurlijk. Maar ook met een soort acceptatie. Hij begint te begrijpen wat Sarah heeft doorgemaakt. Hij begint zelfs een beetje te geloven. Of nou ja, misschien niet echt geloven, maar hij begint het in ieder geval te begrijpen. Dat Sarah’s liefde voor God even sterk was als haar liefde voor hem. En dat dat misschien wel het hele punt was.

Het einde is open voor interpretatie. Geloofde Sarah nu echt? Was haar belofte aan God echt? Heeft God invloed gehad op hun leven? Greene geeft geen antwoorden. Hij laat het aan de lezer over om te beslissen. Beetje flauw, misschien. Maar ook wel slim. Want zo blijft het verhaal je achtervolgen. Ook lang nadat je het boek hebt dichtgeslagen.

Dus… is het een aanrader?

Absoluut! Als je van complexe personages houdt, van diepe emoties, van een verhaal dat je aan het denken zet… dan moet je The End of the Affair lezen. Het is geen luchtig strandboek, zeg maar. Het is meer iets voor een regenachtige zondagmiddag, met een kop thee (of een glas wijn, afhankelijk van je stemming) en genoeg tijd om er helemaal in op te gaan.

Het is een meesterwerk. Punt. Oké, misschien niet iedereen vindt het een meesterwerk. Maar ik wel! En dat is toch het belangrijkste, toch?

En jij? Wat vond jij van het boek? Laat het me weten!