The Lord Of The Ring Smeagol

Oké, even serieus, wie is er niet gefascineerd door Smeagol? Of Gollum, hoe je hem ook wilt noemen. Het is toch de meest tragische figuur uit heel Lord of the Rings, of niet soms? Zit je mee eens te knikken, of staar je me nu raar aan? Hopelijk het eerste!

Smeagol: Van Hobbit tot... Dit?

Laten we even teruggaan naar het begin. Smeagol, een Stoorse Hobbit, chillend langs de Gladdenvelden. Een beetje vissen, beetje rondhangen, je kent het wel. Klinkt als een prima leven, toch? Maar dan… bam! Daar is Déagol, zijn neef, die de Ring in de rivier vindt. En daar begint de ellende…

Smeagol ziet dat ding, en wow, instant obsessie. Je weet wel, het soort obsessie waar je spijt van krijgt zodra de politie je huis binnen stormt? En dan eist ie het van Déagol. Nou ja, "eist"... Eerder vermoordt ie hem. Beetje jammer, Smeagol. Beetje heel erg jammer.

Maar goed, hij heeft de Ring! Joepie? Nee dus. Hij wordt verbannen door zijn volk (logisch!), en trekt de Misty Mountains in. Beetje eenzaam, beetje koud, beetje alles wat kut is. Snap je het al? Dit gaat niet goed komen.

De Corrumpering van een Hobbit

De Ring is verslavend. Punt. Denk aan je favoriete Netflix-serie, maar dan duizend keer erger. Smeagol wordt steeds meer... anders. Zijn lichaam verandert, zijn geest verandert, zijn hele persoonlijkheid verandert. Hij wordt Gollum. Brrr, krijg er de rillingen van. Zou jij nog jezelf zijn na 500 jaar met zo'n ding?

Zijn ogen worden groter (om beter in het donker te kunnen zien, uiteraard!), zijn huid bleek, en hij begint te praten in een soort... eigen taaltje. "My precious!" Wie kent het niet? Het is toch wel één van de meest iconische zinnen uit de filmgeschiedenis, of niet?

Het is eigenlijk best zielig. De Ring heeft hem helemaal kapot gemaakt. Hij is niet meer de Smeagol van vroeger. Hij is een wrak, een schim van zichzelf. Vind je het gek dat hij een beetje humeurig is?

Stel je voor: je wordt verbannen, je verliest je familie, je verandert in een monster, en dan moet je ook nog eens eeuwen in een donkere grot wonen. Ik zou ook chagrijnig worden! Een beetje meer empathie voor Gollum, alsjeblieft!

Gollum: Een Dubbelpersoonlijkheid

Oké, we weten allemaal dat Gollum een beetje... ingewikkeld is. Hij is niet alleen maar slecht. Er zit nog steeds een stukje Smeagol in hem, die af en toe naar boven komt. Het is een soort interne strijd, een gevecht tussen goed en kwaad. Vind je het gek dat ie niet weet wat ie wilt?

Die gesprekken die hij met zichzelf voert? Compleet gestoord, maar ook fascinerend. Het is alsof hij twee verschillende mensen in één lichaam heeft. Smeagol, die nog een beetje hoop heeft, en Gollum, die alleen maar de Ring terug wil. Welke zou winnen, denk je?

Het is echt de ultieme "good cop, bad cop" situatie, maar dan met één persoon. Hij kan de ene minuut Frodo willen helpen, en de volgende minuut wil hij hem opeten. Beetje onbetrouwbaar, zeg maar. Zou je hem vertrouwen? Ik niet, eerlijk gezegd.

Maar tegelijkertijd... voel je toch een beetje met hem mee. Hij is zo verloren, zo beschadigd. Hij wil gewoon weer gelukkig zijn, maar de Ring laat het niet toe. Het is een vicieuze cirkel van ellende!

De Rol van Gollum in de Vernietiging van de Ring

En dan komt het cruciale moment: de vernietiging van de Ring in Mount Doom. Frodo staat daar, klaar om de Ring in de lava te gooien... en dan faalt hij. De Ring heeft hem ook in zijn greep gekregen. Paniek! Wat nu?

Maar dan… Gollum! Hij valt Frodo aan, bijt zijn vinger eraf (auw!), en valt zelf, samen met de Ring, in de vlammen. Game over, Sauron! En dat dankzij Gollum. Wie had dat gedacht?

Het is toch wel ironisch, of niet? Juist die geteisterde ziel, die zo door de Ring was gecorrumpeerd, speelt een cruciale rol in de vernietiging ervan. Het is een soort rechtvaardigheid, of een tragische grap. Wat denk jij?

Dus ja, Gollum is misschien niet de held die we verdienen, maar hij is wel de held die we nodig hadden. Een tragische held, welteverstaan. Hij heeft de wereld gered, maar ten koste van alles. Best een bittere pil, toch?

Gollum: Meer dan een Monster

Kijk, het is makkelijk om Gollum als een monster af te doen. Een gluiperige, moordlustige freak. Maar hij is zoveel meer dan dat. Hij is een slachtoffer, een product van de Ring. Hij is een waarschuwing over de corrumperende kracht van macht.

Hij is ook een spiegel. Hij laat ons zien hoe fragiel de menselijke psyche is. Hoe makkelijk we kunnen bezwijken onder druk, onder verleiding. Hoe snel we onze eigen identiteit kunnen verliezen.

Dus de volgende keer dat je Gollum ziet, probeer dan verder te kijken dan het monsterlijke uiterlijk. Zie de tragische figuur die hij werkelijk is. De Hobbit die ooit Smeagol was, die zijn leven verloor door een stomme gouden ring.

En misschien… misschien heb je dan wel een beetje medelijden met hem. Al is het maar een klein beetje. Want hij heeft het echt niet makkelijk gehad. En wie weet, misschien zit er in ons allemaal wel een klein beetje Smeagol/Gollum. Een kant die we proberen te onderdrukken, een kant die verlangt naar iets dat we niet kunnen hebben. Denk daar maar eens over na terwijl je van je koffie nipt!

Conclusie? Smeagol/Gollum is awesome. Punt uit. Wie het daar niet mee eens is, mag mijn precious niet aanraken! (Grapje... of niet?)