Verjaardag Broer In De Hemel

Ken je dat? Je bent op de verjaardag van een familielid, alles is gezellig, er is taart, cadeaus... en dan is er dat ene moment. Dat moment dat je denkt: "Hé, (naam) zou dit geweldig hebben gevonden." Of misschien zelfs: "Dit was precies (naam) z'n soort dag geweest." Zo'n moment waar je even stil wordt, een beetje weemoedig glimlacht en denkt aan diegene die er niet meer is. Dat moment, dat is waar dit over gaat. Specifiek: de verjaardag van je broer... die nu in de hemel is.

Een lege stoel aan tafel

Mijn broer, laten we hem even Jan noemen (want dat was hij ook), was een echte lolbroek. Het type dat altijd de meest onhandige grappen maakte, maar je kon er nooit écht boos op zijn. Zijn verjaardagen waren altijd een zooitje, maar wel een gezellige zooitje. Denk aan: een BBQ die half verbrand was, een taart die half ingestort was, en Jan die de hele avond probeerde (en faalde) om te breakdancen. Kortom, chaos. Maar wel zijn chaos. En nu… is die chaos er niet meer.

De eerste verjaardag zonder Jan was raar. Heel raar. Het voelde alsof er een stoel leeg bleef aan tafel. Niet letterlijk, want we waren gewoon met z'n allen. Maar figuurlijk. Alsof er een heel belangrijk ingrediënt ontbrak aan de familiesoep. Je kent dat wel, toch? Alsof de muziek net niet lekker staat, de taart net niet zoet genoeg is, en de grappen net niet zo grappig zijn.

Het is een beetje alsof je naar je favoriete restaurant gaat, maar ze hebben ineens je favoriete gerecht van de kaart gehaald. Zoiets. Je mist iets. En dat "iets" is in dit geval iemand.

De bittersweet taart

Het is grappig, want ik had verwacht dat het een dag vol tranen zou zijn. En tuurlijk, er zijn tranen geweest. Maar er was ook gelach. Omdat we herinneringen ophaalden. Over Jan die eens per ongeluk de kat had geverfd (ja, echt!). Of over Jan die op een bruiloft dacht dat hij een microfoon had, maar het bleek een dildo te zijn (ja, echt! Ik weet het, pijnlijk, maar in retrospectief lachen we erom). Dat soort verhalen. Bittersweet taart, zeg maar.

Hoe pak je zoiets aan?

Dus, hoe overleef je zo'n dag? Nou, er is geen één goede manier. Iedereen rouwt anders. Maar wat ik heb gemerkt, is dat het helpt om...

• Herinneringen op te halen. Praat over hem. Vertel anekdotes. Lach om de gekke dingen die hij deed. Het is oké om te huilen, maar het is ook oké om te lachen.
• Iets te doen wat hij leuk vond. Ging Jan graag vissen? Ga vissen! Hield hij van slechte horrorfilms? Kijk een slechte horrorfilm! Maak het zijn dag.
• Wees lief voor jezelf. Het is oké om je rot te voelen. Het is oké om verdrietig te zijn. Forceer jezelf niet om vrolijk te zijn. Gun jezelf de ruimte om te rouwen.
• Zoek steun. Praat met je familie, met vrienden, met een therapeut. Het is belangrijk om te weten dat je er niet alleen voor staat.
• Accepteer dat het nooit meer hetzelfde zal zijn. Klinkt hard, maar het is waar. Het leven gaat door, maar het is anders. En dat is oké. Je leert ermee leven.

Het Jan-effect

Ik merk dat Jan er nog steeds is, op een bepaalde manier. Zijn "Jan-effect" is nog steeds aanwezig. Als er iets geks gebeurt, denk ik: "Dit zou Jan geweldig hebben gevonden." Of als ik een flauwe grap hoor, moet ik lachen en denk ik: "Jan zou deze geweldig vinden en nog eens 100 varianten ervan maken." Het is alsof hij meekijkt en meegeniet (of meelijdt, afhankelijk van de situatie).

Het is een beetje alsof je een oude trui draagt die je heel lang niet hebt gedragen. Hij zit niet meer perfect, hij is een beetje versleten, maar hij voelt vertrouwd en veilig. Zo voelt het ook om aan Jan te denken. Het doet een beetje pijn, maar het voelt ook goed.

En weet je wat? Soms denk ik dat Jan daar boven zit, te lachen om ons geklungel hier beneden. Te schudden met z'n hoofd en te denken: "Jullie kunnen het echt niet zonder mij, hè?" En dan moet ik glimlachen, want hij heeft gelijk.

Dus, op de verjaardag van mijn broer in de hemel, heffen we een virtueel glas (of een echte, als je daar zin in hebt) op Jan. Op de lolbroek, de chaoot, de broer die we zo missen. En we beloven hem dat we zijn verjaardag zullen vieren, zelfs zonder hem. Met taart, met grappen (slechte grappen, waarschijnlijk), en met heel veel liefde.

Want dat is wat broers doen. Zelfs als ze in de hemel zijn.

Dus de volgende keer dat je denkt aan je broer (of wie dan ook) in de hemel, haal dan een mooie herinnering op. Lach erom, huil erom, maar voel het. En weet dat je niet alleen bent. We hebben allemaal iemand die we missen. En we vieren hun leven, zelfs in hun afwezigheid.