La Vita E Bella Kijken

Oké, luister goed! Je zit in een café, je hebt een heerlijke latte macchiato (of een biertje, we oordelen niet), en je wilt je vrienden vertellen over een film die je compleet van je sokken heeft geblazen. Die film is La Vita è Bella. En geloof me, dit wordt geen saaie filmrecensie. Dit wordt een avontuur, een rollercoaster, een… nou ja, je snapt het.

De Pre-Show: Waarom zou je La Vita è Bella moeten kijken?

Even serieus (voor ongeveer 30 seconden dan), La Vita è Bella is meer dan zomaar een film. Het is een monument. Een meesterwerk. Een film die je hart breekt, maar je tegelijkertijd weer aan elkaar lijmt met een gulle dosis liefde en humor. Het is net alsof je een bitterbal eet, maar dan eentje die je een knuffel geeft. En wie wil dat nou niet?

Maar waarom zou je specifiek deze film kijken, terwijl Netflix boordevol staat met series die je kunt bingewatchen tot je erbij neervalt? Simpel:

• Het is een lach en een traan. Serieus, neem tissues mee. En misschien een goede vriend(in) om je hand vast te houden. Maar laat je niet afschrikken! Er zitten genoeg momenten in waar je hardop van gaat lachen.
• Roberto Benigni is een genie. Punt. De man schrijft, regisseert en speelt de hoofdrol, en hij doet het allemaal alsof het een fluitje van een cent is. Alsof hij zojuist is opgestaan, een kop koffie heeft gedronken en besloten heeft een Oscar-winnende film te maken. (Waarschijnlijk heeft hij dat ook gedaan.)
• Het is een geschiedenisles. Maar dan wel een hele ontroerende en menselijke geschiedenisles. Je leert over de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog, maar dan door de ogen van een vader die er alles aan doet om zijn zoontje te beschermen. Het is geen droge opsomming van feiten, maar een intense ervaring die je niet snel zult vergeten.
• Het is Italiaans! En dat betekent: prachtige beelden, gepassioneerde dialogen en een soundtrack die je hart sneller doet kloppen. Bovendien kun je achteraf opscheppen dat je een “cinefiel” bent.

Het Verhaal: Van Charmant Chaos naar Hartverscheurend Heldenmoed

La Vita è Bella (Het Leven is Mooi) vertelt het verhaal van Guido Orefice, een charmante en onhandige Italiaanse Jood die naar Toscane verhuist om daar een boekwinkel te openen. Hij valt als een blok voor Dora, een mooie onderwijzeres, en verovert haar hart met zijn humor en onvoorspelbare acties. Hun leven lijkt een Italiaanse droom, vol zon, liefde en pasta. (Heel belangrijk, de pasta!)

Maar dan slaat het noodlot toe. Tijdens de Tweede Wereldoorlog worden Guido en zijn zoontje Giosuè naar een concentratiekamp gedeporteerd. Om zijn zoontje te beschermen tegen de gruwelijke realiteit, verzint Guido een ingenieus spel. Hij vertelt Giosuè dat alles een ingewikkelde wedstrijd is, waarbij de winnaar een echte tank wint. Elk punt wordt verdiend door goed op te letten en de regels te volgen (zoals je verstoppen en stil zijn). Guido zet alles op alles om Giosuè te laten geloven in zijn fantasiewereld, zelfs ten koste van zijn eigen leven. En daar komt de knal: de emotionele uppercut die je niet zag aankomen. Ik waarschuw je, die tissues komen nu goed van pas.

Guido: De Koning van de Improvisatie (en de Onhandigheid)

Laten we het even hebben over Guido, gespeeld door de briljante Roberto Benigni. Guido is… hoe zal ik het zeggen… een beetje een kluns. Maar dan wel een charmante kluns. Hij stoot dingen om, hij zegt de verkeerde dingen, hij struikelt over zijn eigen voeten. Maar ondanks al zijn onhandigheid heeft hij een enorme levenslust en een grenzeloze verbeelding. Hij is de ultieme underdog die je vanaf het begin in je hart sluit. En zijn pogingen om Dora te veroveren zijn hilarisch en ontroerend tegelijkertijd. Denk aan het moment waarop hij haar steeds weer tegenkomt, en steeds weer hetzelfde liedje draait op een grammofoonspeler. Dat is pas liefde, mensen! (Of stalkerig, afhankelijk van hoe je het bekijkt. Maar in de film is het schattig, oké?).

Het "Spel": Een Leugen als Schild

Het meest indrukwekkende aan La Vita è Bella is de manier waarop Guido het "spel" verzint om Giosuè te beschermen. Het is een leugen, natuurlijk, maar het is een leugen die voortkomt uit pure liefde en wanhoop. Het is de ultieme poging om het onvoorstelbare te begrijpen en te overleven. En het feit dat Giosuè het spel echt gelooft, maakt het nog hartverscheurender. Elk moment waarop Giosuè lacht, weet je dat Guido de dood in de ogen kijkt. Het is wreed, maar tegelijkertijd ongelooflijk krachtig.

De Afterparty: Wat La Vita è Bella Je Leert (Zonder dat je het Doorhebt)

Oké, je hebt de film gekeken. Je hebt gehuild, gelachen en misschien wel een beetje aan jezelf getwijfeld. Wat nu? Wel, La Vita è Bella laat een paar belangrijke lessen achter:

• Humor is een superkracht. Zelfs in de donkerste tijden kan een beetje humor helpen om de moed erin te houden. Guido gebruikt humor niet alleen om Giosuè te beschermen, maar ook om zichzelf staande te houden. Het is zijn manier om de absurditeit van de situatie te overleven.
• Liefde is sterker dan haat. De liefde van Guido voor Giosuè is de drijvende kracht achter alles wat hij doet. Hij is bereid om alles op te offeren om zijn zoontje te beschermen. En die liefde is uiteindelijk sterker dan de haat en de wreedheid van de oorlog.
• Het leven is mooi, zelfs als het niet zo aanvoelt. De titel van de film is natuurlijk ironisch. Het leven is niet altijd mooi, en soms is het zelfs verschrikkelijk. Maar zelfs in de moeilijkste tijden zijn er nog momenten van schoonheid, liefde en hoop. En dat is wat het leven de moeite waard maakt.

Conclusie: Ga La Vita è Bella Kijken (En Bereid Je Voor Op Een Emotionele Knuffel)

Dus, wat is het oordeel? Moet je La Vita è Bella kijken? Absoluut! Het is een film die je niet onberoerd zal laten. Het is een film die je aan het denken zet, je aan het lachen maakt, en je aan het huilen maakt. En het is een film die je eraan herinnert dat het leven, ondanks alles, mooi kan zijn. Dus pak die tissues, nodig je vrienden uit, en bereid je voor op een emotionele knuffel van bijna twee uur. En onthoud: het is maar een film… toch?

Oh, en als je na het kijken zin hebt in Italiaans eten, dan is dat volkomen normaal. Misschien een bord spaghetti alla carbonara? Of een pizza margherita? Of gewoon een bak ijs. Het maakt niet uit. Je hebt het verdiend.